Hij komt, de beste vriend van ieder kind..

“Goedemorgen zonder zorgen!” riep ik vanmorgen toen ik Liene’s kamer binnenkwam. Ze keek me aan en zei doodleuk:

Geen zorgen is blijdschap.

Ik stopte en vroeg of ze het nog eens wilde herhalen. Ze is twee jaar en een beetje en deze woorden heeft ze niet van mij. Dat zorgeloze heeft ze niet van mij. Ik trek me het leed van het onderste bord in de kast nog aan. Maar in mijn hoofd niet, in mijn hoofd bestaat een wereld waar mijn hart de dienst uitmaakt. Zonder zorgen. 

Ik gun mijn meisje de wereld die in mijn hoofd bestaat. De wereld die onze woonkamer behelst. Waar het warm is, zonnig, waar muziek is en we bladeren verzamelen op een herfsttafel. Ik gun haar de boeken waarin de kinderen samen spelen. Waar Jip schreeuwt en Janneke gilt en ze het binnen twee regels weer bijleggen. Ik gun haar een klas vol kinderen die spelen, zichzelf mogen zijn en anders. Ik gun mijn lieve meisje alle kleuren van de regenboog, dat ze mag proeven van culturen, mag zingen in alle talen en lief mag hebben binnen alle sekses.

Want los van oude tradities, de juiste bedoelingen en het al dan niet verpesten van een kinderfeest: wat willen we onze kinderen bijbrengen? Dat een Piet zwart hoort te zijn? Dat Zwarte Piet racisme is? Dat schoorstenen vies zijn? Of… empathie? Aanpassingsvermogen? Oplossingen bedenken?

Willen we niet allemaal dat onze kinderen op zoek gaan naar de andere kant van het verhaal? Dat ze zich inleven? Dat ze het opnemen voor de vreemde eend in de bijt? Dat ze bemiddelen? Dat ze durven loslaten? Dat ze zoeken naar oplossingen waar iedereen blij van wordt? Dat ze zorgeloos zijn, leven in blijdschap?

Ik gun het alle kinderen. Zwart, blank, geel, de kinderen zonder schoorsteen, de kinderen die ook eindelijk hun hart kunnen ophalen in de Sinterklaastijd, de kinderen die houden van Zoenen, stroopwafels en blanke vla eten, de kinderen die hun wenkbrauwen gaan optrekken bij een roetveegpiet, de kinderen van mensen die deze roetveegpieten als een gevaar zien, de kinderen van mensen die wel zo graag willen dat we allemaal mogen meevieren, de kinderen van mensen die de wereld zien als zij en wij, de kinderen van mensen die op de bres spingen, de kinderen van de mensen die andere mensen het land uitwensen, de kinderen van mensen die boze brieven sturen, de kinderen van mensen die plaatjes met liefdeloze kreten op internet verspreiden, de kinderen van mensen die deze discussie aangrijpen om creatief te zijn. Ik gun het de kinderen van alle mensen dat we inzien dat we een voorbeeld zijn. Dat wij voorleven hoe we onze kinderen zo graag zouden zien. We hebben een probleem, dus we moeten op zoek gaan naar een oplossing. De andere kant van het verhaal, bemiddelen en loslaten.

Ik gun ons dat we verder kijken dan onze eigen gewoonten, dan onze eigen kinderen, dan onze eigen zorgen, wij zijn het die het voorbeeld zijn. Wij. Wij allemaal moeten het doen voor onze kinderen. Wij, die een feestje willen maken voor de kinderen.

Voor ieder kind.
Zonder zorgen.
Blijdschap.
Ik gun ons dat allemaal.

 

Laat weten wat je van deze blog vindt!

reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *