Kleine man

Je bent een kruiperd. Lang geoefend en hup, weg was je. Staan gelijk erbij, af en toe even nonchalant met één hand los. Je wereld bestaat niet meer uit een houten vloer of een vloerkleed, maar de keuken, onder de trap, om de tafel, onder de stoelen, achter de deur en ja, zelfs onder de box. Jij groeit en jouw wereld groeit mee. 

Je gooit al blokken om, je kunt al timmeren. Je klimt over zorgvuldig gemaakte bedjes en gooit speelgoed aan de kant. Je kunt je zus heel boos maken. Maar ook heel trots en je kunt haar pijn doen met je harentrekkerij. En jullie kunnen heel hard lachen, knuffelen, stoeien en schreeuwen. Elkaar missen en samen zingen.

Je past al niet meer in zorgvuldig opgehangen kleertjes ‘voor later’ in de kast, toen ik nog met dikke buik verlangend stond te aaien, vouwen en fantaseren. Sokken blijven nooit lang aan, wollen wantjes evenmin. Borden vol warm eten, stukken fruit, boterhammen en rijstwafels, met twee handen tegelijk werk je alles weg.. Je mond in en af en toe naar beneden vanaf je kinderstoel, want dat is best wel grappig.

Je zegt al neh en buuuh en dadaaaa en maaaaa en pfffii en aaaaaaggggg, en dat zijn heel bijzondere woorden. Ze betekenen dat jij kunt horen en van je kunt laten horen. Ze betekenen dat jij een stem hebt. En dat, lieve Wout, is heel belangrijk.

Je wordt groot en bent nog zo klein. Ik wilde even over je schrijven, want mannetje jouw wereld staat op zijn kop, soms val je erop en soms fiets je er al op. Maar elke dag maak jij hem mooi en dat mag iedereen weten.

Laat weten wat je van deze blog vindt!

reacties

One thought on “Kleine man

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *