De Mama’s

MoederdagMama’s praten tegen rijstkorrels, koesteren de schopjes en vergeten heel veel pijn. Ze houden al van kindjes, nog voor ze gemaakt zijn. Ze slaan armen om natte, warme, vieze lijfjes en geven kusjes op plakhaartjes. Ze weten direct wat ze te doen staat en staan vaak met de handen in het haar. De Mama’s, ‘uit liefde’ spelen ze bijna alles klaar.

Mama’s kunnen verrast reageren op cadeautjes die allang verklapt zijn. De Mama’s plakken pleisters, stickers, naaien knopen of kopen nieuwe kleren. De Mama’s weten alles. Ze lezen voor, mee en in het voren, de Mama’s zijn agenda’s. Ze hebben hun eigen maniertjes. De Mama’s zijn troost na een val, veiligheid tussen de mensen en zachte borsten om even te verdwijnen.

Mama’s hebben handen waardoor je je gesterkt voelt. Ze wijzen terecht en alles aan. Bomen, schapen, vliegtuigen, lieveheersbeestjes, bootjes en de zon, de Mama’s ontgaat maar weinig. Hun oren zijn versierd, of kaal, maar je mag ze oneindig bestuderen. Net als hun mond, neus, hun haren en hun benen, waarachter je onzichtbaar bent.

Ze zien spiegels in hun kinderen. Krijgen lik op stuk, ongevraagd adviezen, zijn doelwit van zoveel marketing en krijgen angsten aangepraat. De Mama’s kiezen. Ze doen ook maar gewoon hun stinkende best. Ze komen terug op keuzes, houden vast aan idealen en dromen van van alles. Ze blijven altijd Mama.

Mama’s worden geboren met kindjes in hun buik. Ze houden van en lopen over. Ze komen handen en harten tekort. Koesteren de lachjes, de aaitjes midden in de nacht, ze bewonderen driftbuien, huidplooitjes, strelen donshaartjes uren en uren en ze verdwijnen in de blikken van hun drinkende kindjes.

De Mama’s. Och, zijn zo godsgruwelijk dankbaar, ze leren wat onvoorwaardelijke liefde is, ze houden van ver voorbij alle grenzen.

Mijn lieve kind, wat breng je mij het leven. Dank.

 

Laat weten wat je van deze blog vindt!

reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *