Allerliefste allerkleinste,

Je maakte me misselijk, moe en zo verdomde blij. Ik dacht aan kleuren, namen, haartjes ruiken, uren wandelen door de kamer, kusjes op de allerkleinste vingertjes. Vier mensen in een bed, handen vast en een klein bolletje aan mijn borst. We zouden je in bad doen, je zus en ik. Jij voorop en zij achterop de fiets. Met z’n allen in het zonnetje. De nachten zouden verstrijken met af en toe een donderwolk, want moe zouden we allemaal weer zijn. En lachen, dat zouden we er later dan weer om doen.

Je bent mooi, dat weet ik. Ik heb je immers zelf gevoeld. We zeiden even keihard hallo tegen elkaar. Jij en ik, liefde. Blij piepklein mensje dat je er bent, met een superblije vader en moeder en een heel onwetende grote zus. En jij, domkop, waarom klopte je hartje niet? Niet iets om te vergeten voor een leven hier. Toch hebben we reuze van jou gehouden, we doen het zelfs nog steeds enorm. Soms nog iets meer met tranen dan met kusjes, maar je bent er even elke dag.

We sturen je alle liefs van ons. Want als liefde alles is, waarom heb je dan een kloppend hartje nodig? Je hebt alles al. Dag allerliefste allerkleinste, een kusje voor jou.

 

miskraam

 

Laat weten wat je van deze blog vindt!

reacties

One thought on “Allerliefste allerkleinste,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *